Zorlu Bekleyiş

CNBC-E nin güzel spikeri Berfu Güven ile hamilelik fotoğrafları ile başlamıştı hikayemiz. Demir bebeği normal doğum ile bekliyorduk. Bu yüzden biraz gergindim, ya başka bir çekim ile çakışırsa, ya orada olamazsam diye stresli bir bekleyişteydim. Doğum zamanı yaklaşmıştı, ha geldi ha gelecekti Demir. Ancak  Berfu’nun doktoru Doç.Dr.Ramazan Mercan kongre için Roma’ya gidecekti. Tabi ki Berfu kendi doktoruyla yola devam etmek istiyordu. Demir ise hiç oralı değildi =) Keyfi yerinde yatıyordu annesinin karnında. Artık Ramazan Bey gitmeden bir gün önce suni sancı ile normal doğum denendi. Sancı verilmeye sabah erken saatlerde başlanmıştı, saat 2′ye kadar ara ara sürekli telefondan durumu takip ettim sonra aklımı bir düşünce sardı, “Doktor bey yarın sabah gidecek, saat 3 e geliyor bence saat 6 ya kadar gelişme yok diyerek sezaryene alır Berfu’yu, eh o saatte de trafik yoğunlaşacak, peki ya YETİŞEMEZSEEEMM!!!”

Demir

Berfu ve eşi Gökhan’la çok iyi anlaşmıştık, çok sevdiğim bir aile, o an onlarla olmayı çok istiyordum. Onlarında en az benim kadar çok istediğini bilmek bu istediğimi arttırıyordu. Dayanamadım 14.30′da Amerikan Hastanesi’nin yolunu tuttum. Odaya girdiğimde kalabalık bir aile heyecanlı bekleyişteydi, Berfu gayet iyi görünüyordu, çok dayanıklıydı. Saat başı muayneler takip etti, bekledik, bekledik, bekledik.. bir gelişme yok 3 saat sonra tekrar muayne.. derken beklemeli miyim yoksa gitmeli miyim? Bilemedim. Ama ya birden sezaryene alınırsa.. Normal doğum devam etse sorun yok, buna gidip gelmeye zamanım yeter ancak sezaryen çok hızlı gelişiyor ve o an bir doktorun son derdi bebeğin fotoğrafları olacaktır. Tabi doğum öyle bir süreç ki 10 saat gelişme olmuyor birden 30dk da doğum gerçekleşebiliyor. Yakın zaman önce bu şekilde saatlerce bekleyip doğum anını kaçırdığım bir bebeğim olmuştu ne yazık ki =(  Bu yüzden birazda paranoyaklık çökmüştü üzerime.  Berfu’da kararsız beni zorlamak istemiyor, beklediğim için üzülüyordu, sancıyla kıvranırken sürekli Çiseren napıyor, Çiseren’e iyi bakın diyip duruyordu, kendinden çok beni düşünmekteydi =) Ve ne yapalım diye konuşurken sen bilirsin ne olacağı belli değil derken, güzel gözlerinden gitmememi istediğini çok net görebiliyordum. Bende çok belirsiz bir süreçte olduğumuz için karar vermekte zorlanıyordum ama kaçırmaktansa hastanede beklemeyi tercih ettim. Zaten bu stresle eve gidip çalışmam mümkün değildi artık. Nasılsa odamızda kocamandı =)

Beklediğim süre içerisinde 1 dk bile hiç sıkılmadım, sürekli benimle ilgilenen, hoş sohbetlerini eksik etmeyen, zarif , sıcacık bir aileyle birlikteydim. Ve en önemlisi Berfu ben ordayken daha huzurluydu.


Saatler ilerledikçe bekleyiş gerilmeye başladı, (doktorlar bana kızmasın ama) Ramazan Bey yerinde bir başka doktor olsa yetişmesi gereken bir uçuş varken bu kadar sabırlı olur muydu bilemiyorum. ancak Ramazan Bey sancıların çok iyi olduğunu ve bunu ziyan etmemek gerektiğini söyledi, normal doğum için ortam hazırdı, sadece bekleyecektik…Saatler biraz daha ilerleyince haylaz Demir sıkı bir takla atarak kordonu biraz boynuna doladı ve başını tamamen yukarı çevirdi. Artık beklemenin faydası yoktu, ne yaparsalar yapsınlar Demir kaçıyordu. Berfu’nun acısı artmıştı, gücü düşmüştü, anneler artık evlatlarına kıyamıyordu, yüzler düştü, canlar sıkıldı… Ve artık sezaryen zamanıydı. Doktorun verdiği bu haberi herkes sevinçle karşıladı =) Aramızda iddialar dönüyordu 12den önce mi doğacak sonra mı?

Demir 23:49′da dünyaya geldi. Sevgi dolu bir anne ve babanın kucağına verildi.

Bekleyiş uzundu, zordu  ama Berfu bebeğini kucakladığında o kadar doğal ve o kadar güzeldi ki, birden tüm gücü katlanarak geri geldi sanki. Ben ise ORADAYDIM =) Kaçırmadım, iyi ki bekledim, iyi ki eve dönmedim. Dönseydim doğuma çok rahatlıkla yetişirdim , ama bu güzel günü yarım yaşamış, heyecanını kaçırmış olurdum, evet doğum anında yine orada olurdum ama bu duyguya ortak olamazdım. Gözleri dolu dolu kucağında sıcacık yavrusuyla bana bakan bir anneyi görmek, neler çektiğini bilerek en sonunda hep birlikte rahatlamak, orada geçirdiğim 12 saati hemen unutturdu bana, zaman hızlandı. Herşey geçti artık Demir geldi. Hoş geldi… Demir böyle bir ailenin minik oğlu olduğu için çok şanslı inşallah büyüdükçe yeni hallerini görme şansım olur. Çok iyi bir evlat olacağına ve çok yakışıklı olacağına hiç şüphem yok. Umarım annesinden aldığı güzel dudakları da hiç değişmez =))

Demir

Demir

Sevgili Güven ailesine güzel yüzlerinden tebessümlerinin hiç düşmeyeceği, her zaman sağlıkla, tertemiz kalplerine göre bir ömür dilerim.

(PS: anlatacak hikayelerim çok birikti, bir yere de yazmıyorum umarım unutmadan bloguma geçebilirim hepsini, takip edenlere sevgiler..)

Benzer Yazılar:

4 Responses to “Zorlu Bekleyiş”

  • Gancagül:

    Bende bebeğimi 1.5 gün sancı çekerek ama sezeryenle dünyaya getirdim. çok sancı çekti boşuna dedi yakınlarım ama o sancıları boşu boşuna çekmedim çünkü kızımı kucakladığımda canımı vermeye hazır olduğumu anladım hüngür onun için herşeye değer.Yazınızı gözlerim dolu dolu okudum. fotoğraflarınzı ise hüngür .ağlayarak izledim.Özellikle sitenizde doğum bölümü çok duygulu. Berfu hanımın gözü yaşlı bebeğine ilk dokunuşu beni okadar etkilediki. bende böyleydim keşke kayıt altına alma şansımız olsaydı sizden haberdar olsaydım. Çok başarılısınız pırıl pırıl bir kalbiniz olduğu belli, o pırıltı işinize ve güzelliğinize yansımış.Allah sizede bu güzellikleri yaşatsın mutluluklar.

    [Reply]

    Çiseren

    Çiseren Reply:

    Çok teşekkür ediyorum güzel düşünceleriniz, hisleriniz için =)

    [Reply]

  • Zeliş:

    Berfu hanımın bakışları hikayenizi çok güzel özetliyor. ne kıymetli anlara tanıklık ediyorsunuz ve bunları en keyifli görselleriyle bize sunuyorsunuz. Sizi gıptayla izliyorum. Her zaman iyi ailelerle mutlu anlar paylaşmanızı ve başarılarınızın devamını tüm kalbimle diliyorum.

    [Reply]

    Çiseren

    Çiseren Reply:

    Çok teşekkürler …

    [Reply]

Leave a Reply

Google +1
Flickr
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos and videos from ciseren korkut. Make your own badge here.
Etkinlikler